مرا حالیست زار ای دوستان ز انسان که دشمن هم

که بر بومی که پهلو می نهم قبریست پنداری

ز بیماری چنان با خاک یکسانم که از خاکم

اجل هم برنمی دارد معاذالله ازین خواری

به حالم زار می گرید مبادا کس به این زاری

دل من تا نشد افکار عالم را نشد باور

که یک دل می تواند بود و صد عالم دل افکاری