چه آتش شعله آفت چه آفت قهر سلطانی

تصور کردم آن تریاق را در نشه دیگر

چه دانستم که خواهد بود یک سر فیض روحانی

کشیدم دست از آن وز دست خود در آتش افتادم

پشیمانم پشیمانم که بر خود بی جهت بستم

ره لطف ز خود رائی و بی عقلی و نادانی

مرا عقلی اگر می بود کی این کار می کردم