ره لطف ز خود رائی و بی عقلی و نادانی

کشیدم دست از آن وز دست خود در آتش افتادم

چه آتش شعله آفت چه آفت قهر سلطانی

پشیمانم پشیمانم که بر خود بی جهت بستم

مرا عقلی اگر می بود کی این کار می کردم

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی

به تقریب این سخن مذکور شد باز آمدن کز جان