پشیمانم پشیمانم که بر خود بی جهت بستم

چه دانستم که خواهد بود یک سر فیض روحانی

کشیدم دست از آن وز دست خود در آتش افتادم

چه آتش شعله آفت چه آفت قهر سلطانی

ره لطف ز خود رائی و بی عقلی و نادانی

مرا عقلی اگر می بود کی این کار می کردم

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی