مرا عقلی اگر می بود کی این کار می کردم

چه آتش شعله آفت چه آفت قهر سلطانی

پشیمانم پشیمانم که بر خود بی جهت بستم

ره لطف ز خود رائی و بی عقلی و نادانی

چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی

به تقریب این سخن مذکور شد باز آمدن کز جان

کنم در وادی مدح تو حسانی و سحبانی