صد چو فرهاد و چو مجنون، طفل ابجد خوان من

بس که شد گل گل تنم از داغهای آتشین

می کند کار سمندر، بلبل بستان من

طفل ابجد خوان عشقم، با وجود آنکه هست

گفتمش: از کاو کاو سینه ام، مقصود چیست؟

گفت: می ترسم که بگذارد در آن پیکان من

بس که بردم آبروی خود به سالوسی و زرق