گفت: می ترسم که بگذارد در آن پیکان من

طفل ابجد خوان عشقم، با وجود آنکه هست

صد چو فرهاد و چو مجنون، طفل ابجد خوان من

گفتمش: از کاو کاو سینه ام، مقصود چیست؟

بس که بردم آبروی خود به سالوسی و زرق

ننگ می دارند اهل کفر، از ایمان من

با خیالت دوش، بزمی داشتم، راحت فزا