بس که بردم آبروی خود به سالوسی و زرق

صد چو فرهاد و چو مجنون، طفل ابجد خوان من

گفتمش: از کاو کاو سینه ام، مقصود چیست؟

گفت: می ترسم که بگذارد در آن پیکان من

ننگ می دارند اهل کفر، از ایمان من

با خیالت دوش، بزمی داشتم، راحت فزا

از برای مصلحت بود اینهمه افغان من