عف عفی می کرد و رختش می درید

کلب خورد آن نان و از دنبال مرد

شد روان و روی خود واپس نکرد

همچو سایه، در پی او می دوید

گفت عابد چون بدید آن ماجرا:

من سگی چون تو ندیدم، بی حیا

صاحبت، غیر دو نان جو نداد