چو خارغصه فرو برد سر به پای دلم

چو دست یابی، ازین حرف برمدار انگشت

به بین که دست دلم را چگونه در غم او

ز نیش عقرب اندوه شد فگار انگشت

اگر خوهی که به دستت رسد بیار انگشت

به حسن و لطف چو او در زمانه بی مثل است

بدین گواهی در حق او برآر انگشت