به وقت تنگی هجرت چو پای دلها را

زنان مصر بریدند زارزار انگشت

ز درد و حسرت عمری که بی تو رفت از دست

گزم به ناب ندامت هزار بار انگشت

همی درآید در سنگ اضطرار انگشت،

کنند دست دعا سوی آفتاب رخت

چنان که سوی مه عید روزه دار انگشت