هرگز نبود ز مرهم آزار

بر من همه دوستان بگریند

هر گه که بنالم از غمت زار

دل، خسته نگردد از غم تو

از دانه خال تو دل من

در دام هوای تو گرفتار

بسیار تنم بجان بکوشید