چون کرد بنای آبگیری

زین عشق چو گرگ آدمی خوار

چون جان به فنای تن نمیرد

آن دل که ز عشق گشت بیمار

بر خاک در تو اشک گل کار،

وقت است کنون که که رباید

رنگ رخ من ز روی دیوار