هر کو شراب عشق در آمد به ساغرش

آن را که آبخور می عشق است حاصل است

بر هر کنار جوی، لب حوض کوثرش

صافی درون چو شیشه و روشن شود چو می

آن دلبری که جمله جمال است نعت او

نام آوری ست کاسم جمیل است مصدرش

در دل نهفت همچو صدف اشک قطره را