که غیر نقطه دل نیست در میانه تو

تو بحر فضل و تو را در میانه گوهر نظم

سخن بگو که خموشی بود کرانه تو

از آن ز دایره اهل عصر بیرونی

از آن به خلق چو سیمرغ روی ننمایی

که ناپدید چو عنقا شده ست لانه تو

ترازویی که گرت در کفی بود دنیا