دمی ای کاش ساقی، لعل آن زیبا جوان گردد

نخست از سرگذارد مایه سودای رضوان را

من ار محبوب خود را می پرستم، دم مزن واعظ

که از کفر محبت اولیا جستند ایمان را

که خضر از بی خودی بر خاک ریزد آب حیوان را

فروغی، زان دلم در تنگنای سینه تنگ آید

که نتوان داشت در کنج قفس مرغ گلستان را