گهی رخسارش آتش می زند یک باغ نسرین را

چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را

که شاهی افکند بر صعوه بیچاره شاهین را

گهی زلفش پریشان می کند یک دشت سنبل را

گر از رخ آن بت زیبا گشاید پرده دیبا

فرو بندند نقاشان، در بت خانه چین را

کسی کاندر جهان آن روی زیبا را نمی بیند