آتش من نمی کند چاره سنگ خاره را

با همه بی ترحمی باز به رحمت آمدی

لختی اگر شمردمی زحمت بی شماره را

ز آه شررفشان من نرم نمی شود دلش

تا ننهی وجود خود بر سر کار بندگی

خواجه ما نمی خرد بنده هیچ کاره را

خنجر خون فشان بکش، آنگه استخاره کن