من وخاک در می خانه و بدنامی ها

اولم رام نمودی به دل آرامی ها

آخرم سوختی از حسرت ناکامی ها

تو و نوشیدن پیمانه و خشنودی دل

چشم سر مست تو تا ساقی هشیاران است

کی توان دست کشید از قدح آشامی ها

قدمی رنجه کن از سرو سمن ساق به باغ