قدمی رنجه کن از سرو سمن ساق به باغ

من وخاک در می خانه و بدنامی ها

چشم سر مست تو تا ساقی هشیاران است

کی توان دست کشید از قدح آشامی ها

تاصنوبر نزند لاف خوش اندامی ها

می خورد مرغ دل از دوری خال و خط تو

غم بی دانگی و حسرت بی دامی ها