تاصنوبر نزند لاف خوش اندامی ها

چشم سر مست تو تا ساقی هشیاران است

کی توان دست کشید از قدح آشامی ها

قدمی رنجه کن از سرو سمن ساق به باغ

می خورد مرغ دل از دوری خال و خط تو

غم بی دانگی و حسرت بی دامی ها

عاقبت چشم من افتاد بدان طلعت نیک