چشم سر مست تو تا ساقی هشیاران است

آخرم سوختی از حسرت ناکامی ها

تو و نوشیدن پیمانه و خشنودی دل

من وخاک در می خانه و بدنامی ها

کی توان دست کشید از قدح آشامی ها

قدمی رنجه کن از سرو سمن ساق به باغ

تاصنوبر نزند لاف خوش اندامی ها