آتش سوزنده در میان پرند است

گر شب وصلش کشد به روز قیامت

دیده هنوز از شمایلش گله مند است

پیکر زیبا به زیر جامه دیبا

عشق تو تا حلقه ای کشید به گوشم

گوش مرا کی سر شنیدن پند است

گر به فراق تو زنده ام عجبی نیست