تیغ نبرد سری که پیش تو بند است

عشق تو تا حلقه ای کشید به گوشم

گوش مرا کی سر شنیدن پند است

گر به فراق تو زنده ام عجبی نیست

خال به رخساره نکوی تو می گفت

چاره چشم بد زمانه سپند است

تا سر زلف تو شد پسند فروغی