تا خبر شد که چه ها در نظر کوه کن است

نه ازین پیش توان با سخن دشمن ساخت

نه مرا با دهن دوست مجال سخن است

خسرو از رشک شکر خون به دل شیرین کرد

جستم از خیل عرب واقعه مجنون را

لیلی از خیمه برون تاخت که مجنون من است

گوشه چشم بتی زد ره دین و دل من