لیلی از خیمه برون تاخت که مجنون من است

خسرو از رشک شکر خون به دل شیرین کرد

تا خبر شد که چه ها در نظر کوه کن است

جستم از خیل عرب واقعه مجنون را

گوشه چشم بتی زد ره دین و دل من

نازم این فتنه که هم رهزن و هم راهزن است

در همه شهر شدم شهره به شیرین سخنی