فریاد که پیوسته ز ابروی تو ما را

مردن به ملامت ز غم عشق یقین است

گفتم که گرفت آتش عشق تو جهان را

گفتا صفت عشق جهان سوز چنین است

هر گوشه کماندار بلایی به کمین است

چون زخم دل اهل نظر تازه نماند

تا پسته خندان تو حرفش نمکین است