هر گوشه کماندار بلایی به کمین است

گفتم که گرفت آتش عشق تو جهان را

گفتا صفت عشق جهان سوز چنین است

فریاد که پیوسته ز ابروی تو ما را

چون زخم دل اهل نظر تازه نماند

تا پسته خندان تو حرفش نمکین است

داغ ستمت مرهم جان های ستم کش