تا پسته خندان تو حرفش نمکین است

فریاد که پیوسته ز ابروی تو ما را

هر گوشه کماندار بلایی به کمین است

چون زخم دل اهل نظر تازه نماند

داغ ستمت مرهم جان های ستم کش

سودای غمت شادی دلهای غمین است

کی باز شود کار گره در گره من