چون زخم دل اهل نظر تازه نماند

گفتا صفت عشق جهان سوز چنین است

فریاد که پیوسته ز ابروی تو ما را

هر گوشه کماندار بلایی به کمین است

تا پسته خندان تو حرفش نمکین است

داغ ستمت مرهم جان های ستم کش

سودای غمت شادی دلهای غمین است