که کشته را ز لب لعل خون بها داده است

تو مست گردش پیمانه اش چه می دانی

که دور نرگس ساقی به ما چه ها داده ست

به خون من صنمی پنجه را نگارین ساخت

چنان ز درد به جان آمدم که از رحمت

طبیب عشق به من مژده دوا داده ست

به تشنه کامی خود خوش دلم که خضر خطش