به تشنه کامی خود خوش دلم که خضر خطش

که کشته را ز لب لعل خون بها داده است

چنان ز درد به جان آمدم که از رحمت

طبیب عشق به من مژده دوا داده ست

مرا نوید به سر چشمه بقا داده ست

به خون خویش تپیدیم و سخت خرسندیم

که آن دو لعل گواهی به خون ما داده ست