که آن دو لعل گواهی به خون ما داده ست

به تشنه کامی خود خوش دلم که خضر خطش

مرا نوید به سر چشمه بقا داده ست

به خون خویش تپیدیم و سخت خرسندیم

خبر نداشت مگر از جراحت دل ما

که زلف مشک فشان بر کف صبا داده ست

خراش سینه صاحب دلان فزون تر شد