به خون خویش تپیدیم و سخت خرسندیم

طبیب عشق به من مژده دوا داده ست

به تشنه کامی خود خوش دلم که خضر خطش

مرا نوید به سر چشمه بقا داده ست

که آن دو لعل گواهی به خون ما داده ست

خبر نداشت مگر از جراحت دل ما

که زلف مشک فشان بر کف صبا داده ست