چنان ز درد به جان آمدم که از رحمت

که دور نرگس ساقی به ما چه ها داده ست

به خون من صنمی پنجه را نگارین ساخت

که کشته را ز لب لعل خون بها داده است

طبیب عشق به من مژده دوا داده ست

به تشنه کامی خود خوش دلم که خضر خطش

مرا نوید به سر چشمه بقا داده ست