پس چرا از گره زلف زره پوشیده ست

یا رب این عید همایون چه مبارک عید است

که بدین واسطه دل دست بتان بوسیده ست

گرنه آن ترک سپاهی سر غوغا دارد

شاخی از سرو خرامنده او شمشادست

عکسی از عارض رخشنده او خورشیدست

نگه سیر بر آن روی نکو نتوان کرد