شاخی از سرو خرامنده او شمشادست

که بدین واسطه دل دست بتان بوسیده ست

گرنه آن ترک سپاهی سر غوغا دارد

پس چرا از گره زلف زره پوشیده ست

عکسی از عارض رخشنده او خورشیدست

نگه سیر بر آن روی نکو نتوان کرد

بس که از خوی بدش چشم دلم ترسیده ست