بس که از خوی بدش چشم دلم ترسیده ست

شاخی از سرو خرامنده او شمشادست

عکسی از عارض رخشنده او خورشیدست

نگه سیر بر آن روی نکو نتوان کرد

دوش در بزم صفا تنگ دهان تو چه گفت

که از آن خاطر هر تنگ دلی رنجیده ست

مطرب از گوشه چشمت چه نوایی سر کرد