نگه سیر بر آن روی نکو نتوان کرد

پس چرا از گره زلف زره پوشیده ست

شاخی از سرو خرامنده او شمشادست

عکسی از عارض رخشنده او خورشیدست

بس که از خوی بدش چشم دلم ترسیده ست

دوش در بزم صفا تنگ دهان تو چه گفت

که از آن خاطر هر تنگ دلی رنجیده ست