عکسی از عارض رخشنده او خورشیدست

گرنه آن ترک سپاهی سر غوغا دارد

پس چرا از گره زلف زره پوشیده ست

شاخی از سرو خرامنده او شمشادست

نگه سیر بر آن روی نکو نتوان کرد

بس که از خوی بدش چشم دلم ترسیده ست

دوش در بزم صفا تنگ دهان تو چه گفت