دوش در بزم صفا تنگ دهان تو چه گفت

عکسی از عارض رخشنده او خورشیدست

نگه سیر بر آن روی نکو نتوان کرد

بس که از خوی بدش چشم دلم ترسیده ست

که از آن خاطر هر تنگ دلی رنجیده ست

مطرب از گوشه چشمت چه نوایی سر کرد

که به هر گوشه بسی کشته به خون غلطیده ست