منت خدای را که ز هر سو به روی من

جز روی او کناره گرفتم ز هر که هست

از من دویی مجوی که یک بینم از ازل

وز من ادب مخواه که سرمستم از الست

در باز شد ز همت رندان می پرست

با من مگو که بهر چه دیوانه گشته ای

با آن پری بگوی که زنجیر من گسست