در باز شد ز همت رندان می پرست

از من دویی مجوی که یک بینم از ازل

وز من ادب مخواه که سرمستم از الست

منت خدای را که ز هر سو به روی من

با من مگو که بهر چه دیوانه گشته ای

با آن پری بگوی که زنجیر من گسست

پهلو زند به شه پر جبرییل ناوکی