با من مگو که بهر چه دیوانه گشته ای

وز من ادب مخواه که سرمستم از الست

منت خدای را که ز هر سو به روی من

در باز شد ز همت رندان می پرست

با آن پری بگوی که زنجیر من گسست

پهلو زند به شه پر جبرییل ناوکی

کز شست او رها شد و بر جان من نشست