آن که هرگز قدمی از پی ناموس نرفت

تا نگاهش به من تیره سرانجام افتاد

همه از فتنه ایام ز پا افتادند

فتنه چشم سیاهش پی ایام افتاد

بر سر کوی خرابات نکونام افتاد

این همه باده که مستان سبو کش زده اند

جرعه اش بود که از لعل تو در جام افتاد