بر سر کوی خرابات نکونام افتاد

همه از فتنه ایام ز پا افتادند

فتنه چشم سیاهش پی ایام افتاد

آن که هرگز قدمی از پی ناموس نرفت

این همه باده که مستان سبو کش زده اند

جرعه اش بود که از لعل تو در جام افتاد

ریخت تا دام سر زلف تو بر دانه خال