این همه باده که مستان سبو کش زده اند

فتنه چشم سیاهش پی ایام افتاد

آن که هرگز قدمی از پی ناموس نرفت

بر سر کوی خرابات نکونام افتاد

جرعه اش بود که از لعل تو در جام افتاد

ریخت تا دام سر زلف تو بر دانه خال

می خورم حسرت مرغی که در این دام افتاد