جرعه اش بود که از لعل تو در جام افتاد

آن که هرگز قدمی از پی ناموس نرفت

بر سر کوی خرابات نکونام افتاد

این همه باده که مستان سبو کش زده اند

ریخت تا دام سر زلف تو بر دانه خال

می خورم حسرت مرغی که در این دام افتاد

میگساری که لب و چشم تو بیند، داند