همان که سکه شاهی به نام حسن تو زد

که تار زلف خم اندر تو را چین داد

من از دو زلف پراکنده تو حیرانم

که جمع دل شدگان را چگونه تسکین داد

صلای عشق تو بر عاشقان مسکین داد

ز تلخ کامی فرهاد کی خبر دارد

کسی که بوسه دمادم به لعل شیرین داد