که تار زلف خم اندر تو را چین داد

فدای خامه صورت گری توان گشتن

که زیب عارضت از خط عنبرآگین باد

گره گشایی کارم کسی تواند کرد

من از دو زلف پراکنده تو حیرانم

که جمع دل شدگان را چگونه تسکین داد

همان که سکه شاهی به نام حسن تو زد